नरेश शाक्य नं बल्ल तल्ल थगु गाडी न्याः फतं। नरेशं गुलि दॅ निसे गाडी न्यातं धेबा मुडंका तगु। थंयु नुगं यु खॅ पु वडंगु नि, थउ नरेश तसकं ल्ये तागु दु।
गाडी सोरुमं थयु छें न्यनि तयां, कसि बारम्बार सोया च्वन। मखं जुया न्यंय वेकलं। नरेश ल्यं तागुलि छें च्वपि सकेलं ल्ये ल्ये तागु दु। कंने खुनु गाडी कसिं स्व बले, भचा फोहर खने दे सात्तं, नरेश ह्थया चाः ना गाडी हुलं ।
गाडी हुया च्वं बले, गाडी केरें याथे सं वलं। नरेश अजु चानां स्वं बले, थयु न्यारं दुमं म्या मचां गाडी कम्पासं केरे याना च्वगु खंन। थ्व खंना नरेश तस्कं तं प्यावलं।वं छुन मखनं, अले तं प्यावगु सुरे, न्यने दुगु नं यु रडं ल्हाति दालं। तं प्यागु सुरे, तसकं दागु नि, मचां या ल्हाः तोरुलं।
मचां खोउ नि, नरेशं या तिरिमयजु व मां अबु पि छे नं प्या वलं । मचां त बचे याना, यंकलं। मचां यु ल्हाति हिं वगु नि अस्पताल ब्वाकि यंकल। अस्पताले डाक्टर तेसं, मचां यु निपाः ल्हां फराक्चेर जुलं धालं। नरेश छें वया मचा गाडी छु कोरेयागु धकां स्वलं। मचां गाडि, “जिमी यम्म अबु” धकां च्वयां तगु जुया च्वनं। थ्व खना नरेश थ्हं तं प्या वबले दागु लुमंकाः ह्वाय ह्वाय खोलं । जिं गयमं तंगुलु अबु धकां धिकार यातं ।